I Prastary Gród Gniew

 

I Prastary Gród Gniew


Jak krążą słuchy

Po zaułkach tego grodu

Także ma swoją bajkę

Na dobranoc

O statusie całkiem

Dobrej dobranocki

 

I w tej bajce także

Wszechobecny Gucio jest

Zapracowany zawsze

Po uszy

I bardzo często

Bardzo wcześnie

Zaczyna swój dzień

I bywa że zaczyna

Swój dzień

Od swoich uli

 

I rad gdy jeszcze

Jego Pszczółka Maja

Jeszcze smacznie śpi

Dyskretnie po cichu

Wymknie się

W swoją drogę

Bo Gucio lubi

Bardzo wcześnie

Zacząć swój dzień


Bo wtedy dla swojej

Dla Swojej Kochanej

I Kochającej  Pszczółki Mai

Tak wiele zrobić może

 

I na Rynku Gniewskim

I po całej okolicy

Też często jest

Choc jednak najczęściej 

Na swoim Rynku Gniewskim

Jak nigdzie

Dobrze czasami

Sprzedaje się miód

Taśmowo idzie

Słoik za słoikiem

I bywa nawet że

Kolejka jest

I stoją sami swoi

Stoi druh za druhem

 I rad duma Gucio

Czy Moja Pszczółka Maja

Może jeszcze spać

Gdy słońce nad domem

Wzbija się wysoko

I nagle którąś

Ciepłą myślą swą

Do Swojej Pszczółki Mai

Subtelnie delikatnie

Choć  zastuka w okno

I prosto z Rynku

Puści stęsknione oko


I zaskoczony nagle Gucio sam

Bo niespodzianka 

Niespodzianka nie bagatelka

Czeka na Gucia 

Zastawiony stół

A  na tym stole

Smakołyk przy smakołyku

Tak bardzo pracowita

Pszczółka Maja jest

Tak bardzo pracowita

Jest już od dziecka


I tak ze swoim Guciem

Całym sercem jest

I Gucio miałby

Wszystkie dni 

Strasznie puste

Gdyby do Gucia

Większy niż stół

Nie ten serdeczny

Jego Pszczółki Mai

Gorący uśmiech

Nawet gdy zima

Gdy śnieg i mróz

Gdy Wisła lodem

Grubym lodem

Ścięta jest

I na drzewach dokoła

Wiszą  strasznie zimne

Kryształowe sople

To w Domu

To Swoje Słońce

I zawsze Ta Swoja Wiosna

Noc w noc 

Dzień w dzień


I ma Gucio Gniewski

I jego Pszczółka Maja

Swój Rodzinny

Rodowy Ul

I życia co dzień

W nim co  niemiara

I szczęścia w nim tyle

I tyle radości w nim jest

Aż oboje nie dostrzegają

Jak mimo woli

Jak mimochodem

Rok w rok przechodzą

Ich piękne lata

Z tygodnia w tydzień

Od Świąt do Świąt

Jakby ktoś bajkę

Opowiadał w żartach






Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław  Józef Zieliński

16. 01. 2016


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Poetycka Odsiecz Jana Mieszczyńskiego Poety i Pszczelarza z Prastarego Grodu Gniew ku heroicznej Ukrainie w walce z moskiewskim satrapą

Obraz
  Poetycka Odsiecz  Jana Mieszczyńskiego  Poety i Pszczelarza Z Prastarego Grodu Gniew  Ku Heroicznej Ukrainie W walce z moskiewskim satrapą Słowo wstępu. Prosto z Sumienia.  Prosto  z Serca. Jan Mieszczyński – poeta i pszczelarz z prastarego Grodu Gniew uparł się, że piórem powstrzyma inwazję Rosji na Ukrainę. I rzecz zdumiewająca: odnosi moralne zwycięstwo, bo w tym świecie, w którym tylu mężów stanu gotowych  dać się wodzić za nos za każdą błahą obietnicę  okazaną  przez barbarzyńcę i zbrodniarza – Władymira Putina – on wojnę nazywa wojną, barbarzyństwo – barbarzyństwem, kłamstwo – kłamstwem i tanią propagandą. Państwo bezprawia i terroryzmu, budujące swoją egzystencję na grabieży majątku i dorobku swoich sąsiadów, jednocześnie próbując zamienić ich w swoich niewolników bez żadnych praw , co ongiś kolonizatorzy czynili z ludami Afryki i Azji – ów Prawy Człowiek, Człowiek Sumienia- mówi wprost: takie państwo, jakim jest Rosja - nie ma miejs...
Czytaj więcej

Oj Panie Janie Janie Mieszczyński

Obraz
  Oj Panie Janie Janie Mieszczyński Poeto i Pszczelarzu Z prastarego Grodu Gniew Takich  pięknych Polskich strof Nie znajdziesz    Chyba nigdzie  Ta wielka tajemnica Z tradycjami uli Wywodzi się chyba  Aż het z Czarnolasu Boś jest Poeta i Pszczelarz W Nadwiślańskiej Krainie Tu gdzie prastary Gród  Gniew Na wysokiej stoi skarpie A w dole Wisła  Królowa rzek Toczy swoje wody I stąd prawie   tak samo Jak Jan Kochanowski W swoim Czarnolesiu Tak Ty   Janie Mieszczyński   W swoim odwiecznym Prastarym Grodzie  Gniew Zapatrzony w wody Wisły W ciszy wieków Z samych głębin  Naszej Polskiej Wisły Wydobywasz wiersze I  o Ukrainie Którą Moskal Szarpie kąsa Bo go tak Okropnie boli Ukraina Niepodległa Twoje strofy jakże bliskie Strofom Jana z Czarnolasu Ongiś w Pieśni O spustoszeniu Podola Jan z Czarnolasu pisał Lepiej wroga bić Niż na niego czekać I dziś znowu Europie Jan ongiś...
Czytaj więcej

Mieć to swoje miejsce na ziemi

Obraz
  Mieć to swoje miejsce na ziemi I wiesz że to miejsce Jest tylko Twoje I w którą stronę Nie spojrzysz Tam każdy człowiek swój Pyta o pszczoły Pyta o wiersze I zawsze ciekaw Jak dzień przemija I pyta serdecznie Czy jesteś zdrów I dnia dobrego pożyczy Inaczej nie może być To szczęście Co dzień Mieszkać wśród swoich Oj Gniewie Gniewie Grodzie prastary Jakże Ty jesteś mój Z górki przychodzisz Do samego okna Dyskretnie zaglądając Kto w moim domu jest A w oknie Gucio I Pszczółka Maja Codziennie i co noc Domu strzegą od ulicy Gdyby Włodarzowi Janowi Mieszczyńskiemu Przytrafił się jakiś Przygodny sen I drogi wszystkie Tutaj bezpieczne I bliski każdy kąt Dobrze na ziemi Mieć swoje miejsce Tę swoją przystań I ten swój port I dobrze też Mieć swoją Złotą Rybkę I spełnionych przez nią Spełnionych codziennie Życzeń choć sto Z podmuchem wiatru Od strony Wisły Znów do drzwi puka Gość znakomity Kolejny wier...
Czytaj więcej