U Poety Jana Mieszczyńskiego W Starodawnym Grodzie Gniew

 

U Poety Jana Mieszczyńskiego

W Starodawnym Grodzie Gniew


Tam skąd ongiś Krzyżak

Szturmował to miasto

Ażeby po wszystkie czasy

Móc je w swym

Zakonie Krzyżackim mieć

Dzisiaj jest tu

Bujna dziewicza

Polska łąka

Jako i jest cały

Polski Gród

I na tej dziewiczej łące

I przy ulu

Stoi ul

Bowiem  obok

Mrowia wierszy

Ma Poeta

Jan Mieszczyński

Także mrowie

Swoich pszczół

Jest to także

Świat ogromny

Na miarę łąk

Na miarę

Nadwiślańskich pól


Tutaj także

Każdą wolną chwilę

Gdy oderwie się

Od wierszy

Z nadwiślańskiej

Pędzi skarpy

Ile tylko w kołach sił

Prosto z góry

Prosto na dół


Na swój cenny płaskowyż

Gdzie przy ulu

Stoi ul

I gdzie niekwestionowane

Księstwo Pracowitych Pszczół

I to także jest poezja

Same bzykające wersety

Czują Ciebie

Poeto Janie

I Janie Pszczelarzu

Na odległość

I na odległość czują

Twój każdy zamysł poetycki

I jak ongiś w Czarnolesiu

I tu pszczółki


Brzęczą cienko

Aż brzęcząca cała łąka

Aż brzęcząca

Każda lipa

Kiedy w lipcu

Pełna kwiecia

Jan tylko zaciera ręce


Bowiem w  każdym jego ulu

Przedni miód

Każdego roku

Leje się słodkim strumieniem

Te słodkie wychuchane wydmuchane

Najsłodsze promienie słońca

I ma jedną

Pszczółkę w domu

Gdy użądli


Długo boli

Jednak o tym nieco więcej

Więcej  pisać nie przystoi

Bo to Pszczółka

Dobroć sama

Zawsze z Janem

Jak świat światem

I jeśli użądli Jana

To niechcący i przypadkiem

I w dyspucie Jan Mieszczyński

Nieraz nawet

Sam docieka

Gdyby nie miał

Swej pasieki

To czy tak

Po tę rozległą

Nadwiślańską łąkę

Tak zupełnie bez pamięci

Czy utknąłby

W swoich wierszach

Tak zupełnie już

Z kretesem

Aż po wszystkie swoje lata

I stąd jakże już gotowa

Puenta prosta

Puenta szczera

Gdy jest pracowita pszczoła

To już nawet

Nie wypada

Aby mniej był pracowity

Także jej troskliwy pszczelarz

Do którego het znad Wisły

Co dzień wiersze

Idą same

Idą idą wprost do Jana

Jako te pszczoły do ula

Wczesnym świtem

Wczesnym rankiem

Gdy śpi jeszcze

Cały Gniew

Gród Prastary

A co do snu

Zawsze jako ten 

Niedźwiedź ospały

Nieraz nawet do południa

Zatopiony w falbanach mgły

 


Ilustracje 

Archiwum Internetowe

Poety i Pszczelarza

Jana Mieszczyńskiego

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

7. 09. 2025

 

 

 

 

 

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Poetycka Odsiecz Jana Mieszczyńskiego Poety i Pszczelarza z Prastarego Grodu Gniew ku heroicznej Ukrainie w walce z moskiewskim satrapą

Obraz
  Poetycka Odsiecz  Jana Mieszczyńskiego  Poety i Pszczelarza Z Prastarego Grodu Gniew  Ku Heroicznej Ukrainie W walce z moskiewskim satrapą Słowo wstępu. Prosto z Sumienia.  Prosto  z Serca. Jan Mieszczyński – poeta i pszczelarz z prastarego Grodu Gniew uparł się, że piórem powstrzyma inwazję Rosji na Ukrainę. I rzecz zdumiewająca: odnosi moralne zwycięstwo, bo w tym świecie, w którym tylu mężów stanu gotowych  dać się wodzić za nos za każdą błahą obietnicę  okazaną  przez barbarzyńcę i zbrodniarza – Władymira Putina – on wojnę nazywa wojną, barbarzyństwo – barbarzyństwem, kłamstwo – kłamstwem i tanią propagandą. Państwo bezprawia i terroryzmu, budujące swoją egzystencję na grabieży majątku i dorobku swoich sąsiadów, jednocześnie próbując zamienić ich w swoich niewolników bez żadnych praw , co ongiś kolonizatorzy czynili z ludami Afryki i Azji – ów Prawy Człowiek, Człowiek Sumienia- mówi wprost: takie państwo, jakim jest Rosja - nie ma miejs...
Czytaj więcej

Oj Panie Janie Janie Mieszczyński

Obraz
  Oj Panie Janie Janie Mieszczyński Poeto i Pszczelarzu Z prastarego Grodu Gniew Takich  pięknych Polskich strof Nie znajdziesz    Chyba nigdzie  Ta wielka tajemnica Z tradycjami uli Wywodzi się chyba  Aż het z Czarnolasu Boś jest Poeta i Pszczelarz W Nadwiślańskiej Krainie Tu gdzie prastary Gród  Gniew Na wysokiej stoi skarpie A w dole Wisła  Królowa rzek Toczy swoje wody I stąd prawie   tak samo Jak Jan Kochanowski W swoim Czarnolesiu Tak Ty   Janie Mieszczyński   W swoim odwiecznym Prastarym Grodzie  Gniew Zapatrzony w wody Wisły W ciszy wieków Z samych głębin  Naszej Polskiej Wisły Wydobywasz wiersze I  o Ukrainie Którą Moskal Szarpie kąsa Bo go tak Okropnie boli Ukraina Niepodległa Twoje strofy jakże bliskie Strofom Jana z Czarnolasu Ongiś w Pieśni O spustoszeniu Podola Jan z Czarnolasu pisał Lepiej wroga bić Niż na niego czekać I dziś znowu Europie Jan ongiś...
Czytaj więcej

Mieć to swoje miejsce na ziemi

Obraz
  Mieć to swoje miejsce na ziemi I wiesz że to miejsce Jest tylko Twoje I w którą stronę Nie spojrzysz Tam każdy człowiek swój Pyta o pszczoły Pyta o wiersze I zawsze ciekaw Jak dzień przemija I pyta serdecznie Czy jesteś zdrów I dnia dobrego pożyczy Inaczej nie może być To szczęście Co dzień Mieszkać wśród swoich Oj Gniewie Gniewie Grodzie prastary Jakże Ty jesteś mój Z górki przychodzisz Do samego okna Dyskretnie zaglądając Kto w moim domu jest A w oknie Gucio I Pszczółka Maja Codziennie i co noc Domu strzegą od ulicy Gdyby Włodarzowi Janowi Mieszczyńskiemu Przytrafił się jakiś Przygodny sen I drogi wszystkie Tutaj bezpieczne I bliski każdy kąt Dobrze na ziemi Mieć swoje miejsce Tę swoją przystań I ten swój port I dobrze też Mieć swoją Złotą Rybkę I spełnionych przez nią Spełnionych codziennie Życzeń choć sto Z podmuchem wiatru Od strony Wisły Znów do drzwi puka Gość znakomity Kolejny wier...
Czytaj więcej